|
انواع«إذ»
الف- اسم و به معنی (( حین)) و 4 نقش می پذیرد: ۱- ظرف (مخصوص زمان ماضی )ومضاف إلیه غالباً ماضی است،مانند: «فقد نصرهُ اللّهُ اذ اخرجهُ الّذینَ کفروا»(إذ مفعول فیه یا ظرف زمان منصوب محلاًو «أخرَجَ» مضاف إلیه مجرور محلاً) 2- مفعول به : *بعد از فعل متعدی به عنوان مفعول به می آید(در این حالت معنی فی ندارد) «واذکروا إذ کنتم قلیلا فکثّرکم»( إذ مفعول به محلا منصوب) *"إذ"در ابتدای آیات قرآن مفعول به برای فعل محذوف مثل «أذکر » است ، مانند :«إذ قال ربُّکَ...» 3- بدل از مفعول به : غالبا بعد از فعل « ذکر » و مفعول آن می آید مانند: «و اذکر فی الکتابِ مریمَ إذ انتبذت من اهلها مکاناً شرقیاً» ( إذ بدل اشتمال منصوب محلاً بالتبعیة من المبدل منه "مریم") 4- مضاف الیه : در صورتی که مضاف آن (حین –بعد،ساعة و...) باشد مانند : ( ربّنا لا تزغ قلوبنا بعد إذهدیتنا)مضاف الیه محلاً مجرور ب– حرف در دو موضع: 1-حرف مفاجات : زمانی که (اذ ) بعد از کلمات( بینما وبینا) بیاید معنی مفاجات (ناگهانی) دارد. مانند « بینماأنا اکتبُ إذ دخلَ صدیقی »(حرف مفاجاة لا محل له من الإعراب) 2 – حرف تعلیل : مانند(إنّنا لا نومن بکم اذ لیس للشّیاطین رساله)
+ نوشته شده در پنجشنبه هشتم دی ۱۳۹۰ساعت 2:49 توسط محمد رضا مقصودی
|
|
درباره وبلاگ 
|
